فناوری‏‌های نوین؛ زندگی هوشمند

 

 

شهر هوشمند مفهوم جدیدی در دیدگاه توسعه شهری برای یکپارچه‌سازی راه‌حل‌های مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و اینترنت اشیاء  به شیوه‌ای امن، جهت مدیریت دارایی‌های شهری است. دارایی‌های شهری شامل سیستم اطلاعات شعب شهری، مدارس، کتابخانه‌ها، سیستم‌های حمل ‌و‌ نقل عمومی، بیمارستان‌ها، مراکز تولید و توزیع نیرو، شبکه آب و فاضلاب، مراجع قضایی و قانونی، مراکز مالی و اداری و سایر خدمات اجتماعی است، ولی مفهوم آن بزرگتر از تعریف گفته شده است.

هدف از ساخت شهرهای هوشمند، افزایش کیفیت زندگی با استفاده از امکانات فناوری اطلاعات و تکنولوژی‌های مدرنی است که به ارتقای کارایی خدمات و برآورده ساختن نیاز شهروندان کمک می‌کند. استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات به مسئولین کمک می‌کند تا به طور مستقیم با شهروندان و زیرساخت‌های شهری در تعامل باشند و بر اتفاقاتی که در شهر رخ می‌دهد، نحوه توسعه شهر و نحوه بهتر کردن کیفیت زندگی نظارت داشته باشند. با استفاده از حسگر‌هایی که با سیستم‌های نظارت در لحظه  تلفیق شده‌اند، داده‌ها از شهروندان و وسایل جمع‌آوری شده و سپس پردازش و تجزیه و تحلیل می‌شوند. این اطلاعات و دانش جمع‌آوری شده کلید اصلی در کارایی شهرهای هوشمند محسوب می‏شوند.
در شهرهای هوشمند از فناوری اطلاعات و ارتباطات به منظور افزایش کیفیت، کارایی و تعامل‌پذیری خدمات شهری، کاهش هزینه‌ها و مصرف منابع و افزایش ارتباط میان شهروندان، دولت و نهادهای عمومی استفاده می‌شود. یکی از کاربردهای مهم توسعه شهرهای هوشمند، ارتقای مدیریت جریان‌های شهری و پاسخ در لحظه به تغییرات است.
تغییرات عمده تکنولوژیک و تغییرات محیطی مثل تغییرات آب و هوایی، تغییرات اقلیمی، بحران‌های اقتصادی، خرده‌فروشی برخط، صنعت سرگرمی، افزایش جمعیت سالخورده‌ها، افزایش جمعیت شهرها، تروریسم و فشارهای مالی و مدیریت درآمدهای شهری جاذبه شهرهای هوشمند را دوچندان کرده است. اتحادیه اروپا در سال‌های اخیر به‌شدت تلاش کرده است یک استراتژی مناسب برای توسعه شهرهای هوشمند در کلان‌شهرهای این اتحادیه تدوین کند. این اتحادیه تعدادی برنامه تحت عنوان «برنامه زمان‌بندی شده اروپای دیجیتالی» در دستور کار داده است. مؤسسه ARUP بازار جهانی خدمات شهرهای هوشمند تا سال 2020 را 400 میلیارد دلار برآورد کرده است.